Częstość występowania materiału zakrzepowo-zatorowego u pacjentów z migotaniem przedsionków (AF, ang. atrial fibrillation) stosujących właściwą terapię przeciwkrzepliwą waha się od 1,6% do 8%, z czego w ponad 90% przypadków skrzeplina zlokalizowana jest w obrębie uszka lewego przedsionka (LAA, ang. left atrial appendage) [1-3]. Obecność skrzepliny związana jest z istotnym wzrostem ryzyka udaru niedokrwiennego mózgu oraz innych powikłań zakrzepowo-zatorowych, stanowiąc jednocześnie przeciwwskazanie do wykonania kardiowersji czy procedur inwazyjnych związanych z cewnikowaniem lewego przedsionka (LA, ang. left atrium) [4]. Dokonując zmian w terapii przeciwkrzepliwej, a w szczególności stosując bardziej agresywne schematy leczenia, obejmujące przede wszystkim heparynę drobnocząsteczkową w monoterapii bądź w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym, udaje się rozpuścić materiał zakrzepowo-zatorowy u około 60% pacjentów. Jednakże takie postępowanie obarczone jest wysokim ryzykiem poważnych powikłań krwotocznych, sięgającym nawet 10% [1-3]. Ostatnio publikowane opisy przypadków oraz niewielkie badania obserwacyjne pokazują, że zamknięcie LAA w przypadku obecności skrzepliny w jego obrębie jest możliwe i nie jest obarczone istotnie wyższym ryzykiem udaru niedokrwiennego mózgu, pod warunkiem wprowadzenia pewnych modyfikacji w czasie wykonywania procedury [5].