Cukrzyca stanowi jedno z największych wyzwań współczesnej medycyny, zarówno pod względem epidemiologicznym, jak i klinicznym. Według danych liczba pacjentów chorujących na cukrzycę oraz zaburzenia tolerancji glukozy systematycznie wzrasta, a przewlekła hiperglikemia pozostaje istotnym czynnikiem ryzyka rozwoju powikłań mikro- i makronaczyniowych. Skuteczna terapia tych zaburzeń wymaga zatem nie tylko odpowiedniego leczenia behawioralnego oraz farmakologicznego, ale przede wszystkim precyzyjnego monitorowania glikemii oraz indywidualizacji celów terapeutycznych. W ostatnich latach systemy ciągłego monitorowania glikemii (CGM, ang. continuous glucose monitoring) stały się jednym z najważniejszych elementów nowoczesnej diabetologii. Technologie te umożliwiają całodobową ocenę stężenia glukozy, analizę trendów glikemii oraz szybką identyfikację epizodów hipo- i hiperglikemii. W przeciwieństwie do klasycznych pomiarów glukometrem, CGM dostarcza danych dynamicznych, pozwalających na ocenę zmienności glikemii oraz czasu spędzanego w zakresie docelowym. Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie aktualnej roli systemów CGM w praktyce klinicznej, omówienie zasad działania technologii oraz wskazanie grup pacjentów odnoszących największe korzyści z jej stosowania.