Ocena całkowitego ryzyka sercowo-naczyniowego i dobór intensywności leczenia hipolipemizującego należą do zadań, z którymi lekarz podstawowej opieki zdrowotnej spotyka się każdego dnia. Podstawowym narzędziem w prewencji pierwotnej pozostają skala SCORE2 oraz SCORE2-OP, a w Polsce historycznie również Pol-SCORE. Coraz większe znaczenie mają jednak modyfikatory ryzyka, w tym techniki obrazowe. Aktualne wytyczne europejskie (ESC/EAS 2019 z Focused Update 2025), polskie (PTL/KLRwP/PTK/PTDL/PTD/PTNT 2021) oraz nowe amerykańskie (ACC/AHA 2026, zastępujące dokument z 2018 r.) różnią się szczegółami, lecz są zgodne co do zasady: im wyższe ryzyko, tym niższe docelowe stężenie LDL i tym wcześniej należy wdrożyć terapię skojarzoną. U pacjentów bardzo dużego ryzyka celem jest LDL-C <1,4 mmol/l (<55 mg/dl) z redukcją ≥50% wartości wyjściowej, u pacjentów dużego ryzyka – <1,8 mmol/l (<70 mg/dl). Polskie wytyczne wyodrębniają dodatkowo kategorię ryzyka ekstremalnego (LDL-C <1,0 mmol/l, <40 mg/dl). Osiągnięcie tych wartości wymaga zwykle skojarzenia statyny w maksymalnej tolerowanej dawce z ezetymibem, a u części chorych – dołączenia inhibitora PCSK9, inklisiranu lub kwasu bempediowego. Istotną rolę w reklasyfikacji ryzyka odgrywają badania obrazowe – USG tętnic szyjnych i ilościowy pomiar uwapnienia tętnic wieńcowych (CAC, ang. coronary artery calcium).