Nagły zgon sercowy, najczęściej będący następstwem groźnych tachyarytmii komorowych, pozostaje istotnym problemem klinicznym, szczególnie u chorych, u których ryzyko arytmiczne jest przejściowo zwiększone, a implantacja wszczepialnego kardiowertera-defibrylatora (ICD, ang. implantable cardioverter-defibrillator) nie jest jeszcze uzasadniona lub jest czasowo niemożliwa. Kamizelka defibrylująca (WCD, ang. wearable cardioverter-defibrillator) stanowi nieinwazyjną metodę czasowej ochrony przed nagłym zgonem sercowym. Urządzenie umożliwia ciągłe monitorowanie czynności elektrycznej serca, rozpoznawanie częstoskurczu komorowego i migotania komór oraz automatyczne wykonanie kardiowersji/defibrylacji w przypadku braku reakcji pacjenta na alarm. W pracy przedstawiono rozwój koncepcji WCD, budowę i zasadę działania systemu, organizację monitorowania pacjenta oraz najważniejsze sytuacje kliniczne, w których można rozważyć jego zastosowanie. Omówiono aktualne zalecenia Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego oraz stanowisko ekspertów Polskiego Towarzystwa Kardiologicznego, obejmujące m.in. chorych we wczesnym okresie po zawale serca, pacjentów z potencjalnie odwracalnymi kardiomiopatiami i zapaleniem mięśnia sercowego, osoby oczekujące na transplantację serca lub reimplantację ICD, a także chorych z przejściowymi przeciwwskazaniami do implantacji urządzenia. Przedstawiono również aktualne uwarunkowania stosowania WCD w Polsce, w tym dane dotyczące opłacalności tej technologii oraz ograniczenia związane z jej finansowaniem i dostępnością.